Talloze gehandicapten stierven in stilte tijdens de tweede wereldoorlog. Wanneer we de tweede wereldoorlog herdenken, staan we niet vaak stil bij mensen met een verstandelijke beperking. Hoe verliep de oorlog eigenlijk voor hen? Er wordt ingeschat dat er in Duitsland ongeveer 750.000 mensen met een (al dan niet verstandelijke) handicap of psychiatrische aandoening zijn vermoord.

Deze Paus was een beetje van ons. Tijdens een kopje koffie met paaseitjes keken we op eerste Paasdag televisie en de cliënten zeiden het al tegen elkaar. ‘De Paus ziet er niet goed uit.’ ‘Hij is ziek, hé?’ ‘Wel zielig, dat hij zo ziek is, hij moet in bed liggen.’ ‘Gaat de Paus dood?’ ‘Hij

Deze week is het de week van de Lentekriebels. Seksualiteit en relaties staan op scholen in de aandacht. Het is sinds een paar jaar verplicht om leerlingen te onderwijzen op dit gebied. Iets wat door sommigen in onze samenleving gezien wordt als ongewenst. Met mijn 82 jarige vader sprak ik hier een paar dagen geleden

Waarom staken wij niet? Er is een nieuwe cao voor de gehandicaptenzorg. Een proces wat zich bijna geruisloos heeft voltrokken. Waar in het ziekenhuis afgelopen weken gedreigd werd met CAO stakingen, hoor je de gehandicaptenzorg nooit. Waarom zijn we eigenlijk zo stil? Deze vraag deed me denken aan een gesprekje dat ik laatst had met

Joop is precies de grote vriendelijke reus van Roald Dahl. Ken je hem niet, dan loop je misschien liever met een boogje om hem heen. Hij is groot en heeft maar een stemvolume: hard. Als hij opgewonden raakt zwaait hij zijn gebalde vuist in het rond en bijt op zijn knokkels. Maar eigenlijk is er

Binnen mijn werk in de gehandicaptenzorg laait regelmatig de discussie op over werkkleding. Het is vaak onhygiënisch, je hebt op sommige groepen dagelijks te maken met kwijl en uitwerpselen. Cliënten komen dichtbij, willen op schoot of knuffelen, vaak met snotneuzen en vieze handen. Werkkleding zou misschien niet zo gek zijn, maar daar is een visie