Dit weekend is het weer zover: Sinterklaas komt aan in Nederland. Op de woongroep zal iedereen klaar zitten voor de televisie. Warme chocomel in kannen op de salontafel, samen met een schaal worstenbroodjes. Gijs zal net doen alsof het hem niet interesseert en Joop zal opgewonden op en neer lopen tussen zijn kamer en de

Tijdens mijn vakantie werd ik gebeld. Een van de cliënten was overleden. Het ging al een tijdje niet zo goed met hem, toch was het overlijden vrij onverwacht. Na het telefoontje dacht ik aan de anderen in het huis. Een overlijden brengt altijd een hoop bij hen teweeg, het is alsof er een familielid wegvalt.

De stempasssen lagen weer op de mat, zo ook bij mijn licht verstandelijk beperkte schoonzusje. Ze wil desgevraagd niet stemmen. Er mag niemand met haar mee het stemhokje in, of beter gezegd: dat mág wel, maar dat moet je aanvragen en dat geeft gedoe. Ze heeft een hekel aan gedoe. Dus ze ziet er vanaf.

Vijf oktober is het alweer twee jaar geleden dat Jacques Heijkoop overleed. Tijdens mijn Z-opleiding sloeg zijn boek ‘Vastgelopen’ in als een bom. Het bracht een totaal andere benadering van zogenaamd probleemgedrag. Eind jaren negentig heb ik met onderdelen van zijn methode gewerkt. Als onderdeel van een kernteam gaf ik individuele begeleiding aan een blinde

Lang geleden, en dan heb ik het over de jaren veertig van de vorige eeuw, toen men nog niet zoveel wist over neurodiversiteit, gingen moeders van een kind met autisme gebukt onder een hardnekkig stigma. Men had namelijk een etiket, of beter gezegd, een scheldnaam voor deze moeders. Het waren zogenaamde ijskastmoeders. Medici en psychologen

Ik trof hem aan op de rand van zijn bed. Wachtend, al leek hij niet goed te weten waarop. In het licht dat vanuit de gang zijn kamer in scheen, zag ik dat de grond nat was. Godzijdank was hij niet uitgegleden over het plasje dat daar terechtgekomen was. Een tijdje geleden was dat wel