Jacques was namelijk een van de meest markante mensen voor wie ik ooit gezorgd heb.

Hij was matig verstandelijk beperkt en woonde bij zijn ouders. Boven alles was Jacques een ding: Elvisfan, of liever, hij wilde precies zijn zoals Elvis.

Jacques was al wat op leeftijd en dus waren zijn ouders dat ook. Een paar dagen in de week hielp ik hem met opstaan, daar hadden zij een persoonsgebonden budget voor. Lieve mensen die Jacques alle ruimte gaven om zijn ontembare liefde voor Elvis te uiten.

Het was dan ook niet te missen als je hem tegenkwam. Vetkuif, bakkenbaarden, leren jack met studs en T-shirts met daarop beeltenissen van The King of rock-en-roll.

Op zijn kamer bewaarde hij zijn cd’s, dvd’s en video’s als ware relikwieën. Daar mocht niemand aankomen.

Als hij je mocht, dan had je geluk. Dan liet hij je allerlei ‘moves’ zien. Daar studeerde hij dagelijks op.

Een van mijn vaste zorgtaken, was het maken van zijn Elvis-ontbijt.

Voor wie het niet weet: Elvis had een favoriete pindakaas sandwich. Een soort in de pan gebakken tosti, met veel boter, pindakaas, gebakken beacon, geprakte banaan en honing.

Een caloriebom die, samen met een enorm glas cola, de bloedsuiker, het cholesterol en het gewicht van Jacques flink omhoogstuwde.

Een voorzichtig gesprekje met zijn ouders, over de eetgewoontes van hun enige kind, lag gevoelig.

‘Ach,’ zei zijn moeder. ‘Die jongen heeft al zo weinig. En Elvis deed het ook zo.’

Jezelf als, door ouders ingehuurde, zorgverlener bemoeien met zulke dingen is ingewikkeld. Meer dan af en toe aangeven dat dingen ook anders zouden kunnen, gaat eigenlijk niet. Je bent in hun huis, en hebt te maken met de daar geldende waarden, normen en opvattingen. Als discussies te hoog oplopen, kan het zijn dat er afscheid van elkaar genomen moet worden. In het geval van Jacques kregen we het, als klein clubje zorgverleners, voor elkaar dat de cola bij het ontbijt vervangen werd door melk, thee of water. Maar de Peanutbutter-sandwich? Die bleef.

Jacques wilde alles zoals Elvis. Dat was zo, en dat bleef zo.

Net als Elvis werd Jacques niet heel erg oud. Op zijn crematie klonk My Way. In het geval van Jacques betekende dit: elke dag Pindakaasdag.