Aan het einde van de serie komen beelden voorbij van Sacha van Loo. Hij is de inspiratiebron voor de serie. Sacha werkte twaalf jaar bij de politie en zette zijn gehoor in om verdachten te identificeren en gesprekken de analyseren.

Lang geleden werkte ik op een zorginstelling met cliënten met een verstandelijke beperking in combinatie met een visushandicap.

Als sommige cliënten in de tuin zaten, wisten ze precies wie er met de auto aankwam. Ze herkenden het geluid en wisten wie er bij dat geluid hoorde. Tijdens het spelen met een bal in de lange gang van het paviljoen, hoorden ze de deze tegen de wand weerkaatsen, dan doken ze de juiste kant op om de hem te pakken.

Ik had een client die als hij boos werd je feilloos je bij je haren pakte, door de positie van je stem wist hij waar je haren zich bevonden.

Behalve gehoor speelde ook geur een grote rol bij onze cliënten en ik herinner mij een vrouw die, voordat je ook maar iets gezegd of gedaan had, precies wist wie je was. Ze rook je kleding, of je haren. Het kon van alles zijn en ze had het nooit fout.

Er was ook iemand die het rook als je niet helemaal fit was. Die heeft me een keer op het hart gedrukt paracetamol te pakken, hij had helemaal gelijk.

Blind Sherlock wijkt waarschijnlijk veel af van de realiteit. Maar er was iets wat mij aan de serie beviel namelijk: de inclusiviteit.

We vinden denk ik allemaal, dat iedereen voor wie dit mogelijk is, volop mee moet kunnen doen in onze maatschappij. Een beperking hoeft niet per se een obstakel te zijn.

In het geval van Blind Sherlock is er echter niet alleen sprake van inclusiviteit, de beperking brengt ook een exclusieve kwaliteit met zich mee. Iets waar we misschien wat vaker gebruik van zouden moeten maken.