Eindrit.
Het komt regelmatig voor dat mensen met een verstandelijke beperking in het ziekenhuis belanden, ook zij kunnen ziek worden en behandeling nodig hebben. In het ziekenhuis verblijven is voor iedereen lastig, maar voor cliënten die in een instelling wonen is het vaak nog een fractie ingewikkelder. Elke dag zorg moet vergoed worden. De instelling die op dat moment de zorg verleent krijgt het geld, logisch. Wanneer een van onze cliënten in het ziekenhuis terecht komt betekent dat echter dat die geen zorg krijgt van vaste zorgverleners, die vallen dan in principe weg. De oplossing is dan dat vrijwilligers en familie dit samen zoveel mogelijk opvangen. Het ziekenhuis is namelijk niet ingericht op mensen die verstandelijk beperkt zijn en verpleegkundigen in het ziekenhuis hebben geen tijd en ook geen opleiding om zulke mensen te begeleiden en de nodige nabijheid te bieden.
Ondanks dat iedereen op dat moment alle zeilen bijzet zijn er vaak genoeg momenten dat de cliënt even alleen is en bijvoorbeeld de weg naar het toilet niet kan vinden, het eten niet opeet dat neergezet wordt, vragen van verpleegkundigen gewoon niet begrijpt en angstig wordt van controles zoals het opnemen van de bloeddruk en temperatuur. Een groot gedeelte van onze cliënten begrijpt ook niet goed wat hen mankeert en kan adviezen ook niet opvolgen of vragen adequaat beantwoorden.
Al met al een moeilijke situatie voor alle betrokkenen.
Maar ook in die ingewikkelde setting gebeuren er bijzondere dingen tussen verpleegkundigen en cliënten met een verstandelijke beperking en daar hoorde ik gisteren een mooi voorbeeld van. Ik vertel dit uit de derde hand, ik ken de betrokkenen niet, maar ik weet dat het echt plaats heeft gevonden en ik wil het graag delen:
Niet al te lang geleden kreeg een ambulance verpleegkundige de opdracht een man met een verstandelijke beperking vanuit het ziekenhuis naar een hospice te brengen. Toen hij de gegevens van de persoon in kwestie bekeek, zag hij dat diegene die dag jarig was. Er liepen dus wat dingen door elkaar en dat raakte hem. Het is natuurlijk behoorlijk verdrietig om uitgerekend op je verjaardag naar de plek gebracht te worden waar je zult sterven.
De verpleegkundige kreeg een ingeving en ging op zoek naar slingers. Hij versierde de ambulance en de hele weg werd er uitbundig gezongen voor de jarige. In het vacuüm van de rit tussen ziekenhuis en hospice kreeg de man de kans even gewoon jarig te zijn en te genieten van het moment, ondanks de treurige eindbestemming van de rit.
Is dat niet ontzettend mooi?
Ik vind van wel.