´Ga jij op vakantie Alida?’ ‘Ja.’ ‘Waar naartoe?’ ‘We gaan eerst naar Frankrijk en dan naar Italië.' ‘Mag ik mee?’ Hij knijpt zijn ogen tot plagerige spleetjes, hij weet het antwoord zelf wel. ‘Nee.’ ‘Flauw zeg.’ ´Dat kan niet eens, de auto zit vol.’ ‘Dan kan ik toch op het dak? Net als op televisie?’ Hij lacht smakelijk, zoals telkens bij die reclame waarin een oma in een dakkoffer vervoerd wordt en onderweg een kopje koffie aangeboden krijgt bij een bezinestation. ‘Wil je dan ook koffie in een koffer?’ ‘Ja, op het dak!’ Lachend wandelen we verder. Karel heeft geluk. Hij gaat jaarlijks met zijn familie op vakantie. Zijn huisgenoten niet.

Met de meivakantie achter ons, lonkt de zomervakantie. We gaan er allemaal graag tussenuit omdat we het nodig hebben. Verandering van omgeving is goed voor een mens, ook voor iemand met een verstandelijke beperking. Met dat idee gingen we in de gehandicaptenzorg jaarlijks met cliënten op vakantie, vaak met het hele huis. Vanwege steeds kleinere budgetten en personeelsproblemen is dit uit beeld geraakt.

Is dat eigenlijk een probleem? Heel eerlijk: voor sommigen levert een vreemde omgeving voornamelijk paniek en angst op, laten we het hen vooral niet aandoen, maar hoe zit het met al die anderen? Missen zij nu de kans op nieuwe ervaringen, inspiratie en verwondering?

Ik denk van wel.

Zo vertrokken we een keer met twaalf zeer ernstig meervoudig beperkte cliënten naar de Veluwe. De cliënten en het team in een touringcar, achter ons reed een busje, afgeladen vol sondevoeding, voedingspompen, speciale drinkbekers, staafmixer, servetten, en incontinentiemateriaal. 

Op de vakantieaccommodatie was het maximaal behelpen en improviseren, maar we maakten er het beste van en gingen er elke dag op uit.

Een van de uitstapjes was naar het Kröller Müller museum.

Binnen duwde ik Hanny wat lusteloos langs de schilderijen, mezelf afvragend of onze groep hier eigenlijk wel iets aan had..

Ik stond stil bij een zelfportret van Charley Toorop om iets tegen een collega te zeggen.Toen ik daarna contact wilde maken met Hanny hield ze haar blik strak op het zelfportret. Er verscheen een glimlach.

Ze glimlachte wel vaker, zo uit het niets, zo in haar eigen wereld. Deze keer was anders en ik begreep waarom: Charley Toorop leek sprekend op haar moeder.

Ik heb de rolstoel wat achteruit gezet zodat mensen konden passeren en we zijn daar blijven staan zolang ze bleef glimlachen.

Voor bijna iedereen is verandering van omgeving goed. Ook voor hen bij wie je het niet verwacht.

Scroll to Top