Zaterdag komt ons vrouwenvoetbal team onder etenstijd in actie tijdens het Europees kampioenschap.
Onder de voetbalfans kwam dit vorige week al ter sprake en het deed me denken aan een vorige keer dat dit het geval was. Die avond werkte ik een tijdelijk kracht in, Mo. Hij had niet heel veel ervaring, maar hij was actief en nieuwsgierig, dus ik schatte in dat het wel goed zou komen. Die avond speelde het Nederlands elftal tegen Oostenrijk. De wedstrijd begon om zes uur, een tijd waarop we vaak net klaar zijn met eten.
Voorzichtig informeerde hij naar de interesses van de cliëntengroep: ’Houden ze hier van voetbal?’
‘Bedoel je of we straks voetbal kijken?’
‘Uh, ja. Eigenlijk wil ik dat graag weten. Ik heb weleens ergens voetbal opgezet en toen kreeg ik te horen dat ik niet steeds dingen op moest zetten die ik zelf wilde zien, dus vandaar.’
Hij keek een beetje verongelijkt, maar ik kon mij heel goed voorstellen dat dit tegen hem gezegd was. Soms heb je inderdaad collega’s die hun eigen voorkeuren voorrang geven op die van de mensen voor wie ze zorgen. Die krijgen dan soms programma’s voorgeschoteld waar ze niets van begrijpen of die regelrecht beangstigend zijn vanwege geweld, heftig nieuws of andere zaken.
‘Hier zijn een paar fanatiekelingen dus het staat hier altijd aan in de huiskamer, dat is altijd heel gezellig.’
Hij glimlachte van oor tot oor. ‘Oké, leuk.’
‘We zullen op tijd eten, dan zijn we klaar wanneer het begint.’
Ondanks dat we op tijd begonnen met de voorbereidingen voor het eten, konden we pas laat aan tafel. Er waren een paar cliënten nog niet terug van dagbesteding en we hebben de gewoonte om op elkaar te wachten.
Om kwart voor zes waren we toe aan het toetje en terwijl iedereen een keuze maakte tussen vla en yoghurt sprong Jenny op en liep naar de televisie.
‘Sorry hoor, maar de voorbeschouwingen zijn al bezig.
Ze pakte de afstandsbediening en zocht naar de juiste zender. Over haar schouder riep ze: ’Doe mij maar die yoghurt met aardbei.’
Ik vulde haar schaaltje en hield het omhoog. ‘Hier, kom je het even halen?’
Ze liep mijn kant op. Ondertussen nam Karel met zijn schaaltje plaats op de bank.
Pieter keek plotseling heel bezorgd: ‘Ik wil geen voetbal kijken.’
‘Dat hoeft ook niet. Eet je toetje maar op, dan kun je daarna muziek luisteren op je kamer als je wilt.’
De spanning gleed snel van zijn gezicht. ‘Oké. Mag ik daar ook koffie drinken?’
‘Je mag koffie drinken waar je wilt, als je het zelf even komt halen straks.’
Pim rolde met zijn rolstoel achteruit en vroeg aan Mo: ’Wil jij mij naar de televisie rijden? Ik wil ook kijken.’
Mo twijfelde, ik knikte hem toe en hij reed Pim naar de tv.
‘Wat tof dat ze met hun toetje van tafel mogen, en dat ze zelf bepalen of ze willen kijken. Dat had ik niet verwacht.´
Verbaasd keek ik op.
‘Wat zou jij thuis doen?’
‘Ik denk hetzelfde.’
‘Precies.’