Als oude rot in het vak ken ik een hoop voorbeelden van hoe vaak de gehandicaptenzorg zichzelf opnieuw heeft moeten uitvinden.

Keer op keer ging de kaasschaaf over onze cliënten. Bezuinigingen, verpakt in wollige termen als Zorg op Maat, Zorgzwaarte, Transitie, Participatie. Eigenlijk waren het gewoon botte kortingen op vergoedingen als gevolg van marktwerking. Op bijvoorbeeld zorg, logeren of vervoer. Het water staat de sector al jaren aan de lippen.

En nu moet kennelijk het beetje wat nog over is helemaal kapot. Het mes is alvast uit de keuken gehaald.

Ik vind het pijnlijk dat de meest kwetsbaren in onze maatschappij steeds gebruikt worden om geld bij op te halen. Waar ik echter veel meer last van heb, zijn de woorden: onvoldoende stilgestaan bij de gevolgen.

Ik denk dat onze premier beter had kunnen zeggen: onvoldoende stilgestaan bij de mensen.

Ik schrijf, sinds ongeveer een jaar, met enige regelmaat, positieve artikelen over ons mooie vak.

Ik hou van mijn werk en wil laten zien hoe puur en mooi mensen met een (verstandelijke ) beperking zijn. Hoe ze mijn leven verrijken, hoe wij van hen kunnen leren.

Ze verdienen meer aandacht. Ook nu blijkt dat weer. Het maakt me verdrietig en boos.

‘Onze mensen’ zijn vaak niet erg zelfbewust of assertief en hebben moeite met het opkomen voor zichzelf. Daar hebben ze anderen voor nodig.
Ik besefte hoe diep dit zit, toen we dit weekend tijdens een nachtdienst uitkwamen bij Miriam.

Ze is meervoudig beperkt en heeft hulp nodig bij het naar bed gaan.

Ze kwam rond 01:00 terug van een avondje uit. Veel later dan verwacht.

Voor ons als nachtdienst geen enkel probleem. Maar Miriam voelde zich bezwaard.

Terwijl we haar in haar pyjama hielpen, vlogen de excuses ons om de oren: ‘ Sorry. Sorry, Sorry’.

Het maakte geen verschil dat we zeiden dat het niet gaf, dat we alle tijd voor haar hadden,  dat we blij waren dat ze een leuke avond had gehad.

Terwijl ze nog even op het toilet zat, zag ik op haar prikbord een vel papier met in het midden een getekend hart.

Daaromheen stonden zinnen als:

Ik ben grappig, creatief, slim. Onderaan stond: ik hoef me niet druk te maken over wat anderen van mij denken of vinden.

Kortom, ik mag er zijn, ik ben goed genoeg, ik ben even waardevol als anderen.

Een vel papier op een prikbord, als reminder, als hulp bij het ontwikkelen van eigenwaarde.

Nieuw kabinet, ik heb een verzoek: Kunt u alsjeblieft stoppen met mensen als Miriam het signaal te geven dat ze niet de moeite waard zijn om bij stil te staan? Kunt u hen serieus nemen, erkennen als mensen, en niet enkel beschouwen als kostenpost? Als u een beetje uw best doet, dan zal dat vast lukken.

Bij voorbaat dank.