{"id":1044,"date":"2026-01-31T22:00:00","date_gmt":"2026-01-31T22:00:00","guid":{"rendered":"https:\/\/alidavansambeeck.nl\/?p=1044"},"modified":"2026-02-08T13:07:54","modified_gmt":"2026-02-08T13:07:54","slug":"lezing-impact-huiselijk-geweld-op-de-werkvloer","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/alidavansambeeck.nl\/index.php\/2026\/01\/31\/lezing-impact-huiselijk-geweld-op-de-werkvloer\/","title":{"rendered":"Lezing Impact Huiselijk geweld op de Werkvloer"},"content":{"rendered":"\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

31 Januari 2026 was Alida te gast als spreker op de Nieuwjaarsbijeenkomst van de FNV Vrouwen Netwerk<\/h3>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

Ze heeft daar een lezing gegeven met als onderwerp: De Impact van Huiselijk Geweld op de werkvloer.<\/p>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Voorjaar 2007. Ik sta op na een slapeloze nacht. Mijn ex-man heeft urenlang steentjes tegen mijn slaapkamerraam gegooid en met de brievenbus geklepperd. Uiteindelijk is hij vertrokken, maar ik heb daarna de slaap niet meer kunnen vatten.<\/p>

Zonder de gordijnen open te doen, verricht ik mijn ochtendritueel in de schemer. Via de achterdeur glip ik naar buiten en laat mijn hond snel even haar behoefte doen op het stukje gras achter het huis. Ik durf geen rondje te lopen, het is 6:00 uur, niemand op straat. Stel je voor dat ik hem tegenkom.<\/p>

Ik sneak uit het huis, fiets door brandgangen en paadjes, een route waar geen auto kan komen. Aan de rand van het dorp kom ik uit bij een stille weg door weilanden. De zorginstelling waar ik werk is via die weg te bereiken. Ik leg de 2,5 km zo snel af als ik kan. Ik heb geen auto, ben aangewezen op mijn fiets.<\/p>

Ik kom aan op de woning waar ik werk. Een huis met acht cli\u00ebnten met een verstandelijke beperking, ik parkeer mijn fiets en ben stomverbaasd. Alle ramen zijn bezaaid met gele memobriefjes. Als ik dichterbij kom zie ik dat er met een dikke stift: \u2018bel mij\u2019 opgeschreven is. Ik herken meteen zijn handschrift.<\/p>

Mijn hart bonst in mijn keel.<\/p>

Terwijl ik bezig ben de briefjes te verwijderen krijg ik een sms:\u00a0<\/p>

\u2018In plaats van die briefjes van het raam te halen, zou je beter de opdracht uitvoeren die er op staat.\u2019<\/p>

Ik schrik, hij is daar ergens, ergens waar hij mij kan zien.\u00a0<\/p>

Met trillende handen verwijder ik de resterende briefjes, er is inmiddels een collegaatje aangekomen, zij besluit de politie te bellen.<\/p>

De politie komt maar kan verder niet veel en vertrekt direct weer. Na hun vertrek krijg ik een sms.\u00a0<\/p>

\u2018Mij bellen, niet de wouten, kankerteef!\u2019<\/p>

Meteen daarna gaat de bel. Hij staat voor de deur. Mijn collegaatje gilt en slaat haar hand voor haar mond.<\/p>

Hij slaat op de deur en drukt aanhoudend op de bel, ik zie zijn gezicht, getergd, woedend. “Doe open!’<\/p>

Ik ren door de huiskamer, door de keuken, naar de achterdeur. Ik zie in een ooghoek dat hij mij vanaf de buitenkant volgt. Net op tijd draai ik de deur op slot. We staan oog in oog, de deur tussen ons in.\u00a0<\/p>

Hij slaat op de ramen, trekt aan de klink.<\/p>

‘Vuile stinkslet. Achterbaks kutwijf. Doe open of ik zet deze hut in de fik.’<\/p>

Mijn collegaatje komt achter me staan, ze heeft 112 gebeld. Hij ziet de telefoon in haar hand en rent weg.<\/p>

Ik kijk hem na en weet: ik moet met mijn werkgever in gesprek.<\/p>

\u00a0<\/p>

Ik ben hier vandaag om te vertellen hoe het is om te moeten werken terwijl je thuis blootgesteld wordt aan bijvoorbeeld controle, dwang, manipulatie, vernedering, fysiek , seksueel misbruik, geweld en stalking.\u00a0<\/p>

Ik heb dertien jaar te maken gehad met huiselijk geweld.<\/p>

Destijds dacht ik dat ik een uitzondering was, ik kende niemand op mijn werk met vergelijkbare problemen.\u00a0<\/p>

Inmiddels weet ik dat ik een van de velen ben. Ongeveer een op de vijf vrouwen heeft te maken met geweld in de priv\u00e9sfeer, of daar in het verleden mee te maken gehad.<\/p>

Soms laat ik dat cijfer op mij inwerken en probeer te visualiseren wat dit betekent. Dit betekent namelijk dat overal waar ik ben, ook hier, vandaag, in deze zaal, er best veel vrouwen zijn zoals ik.<\/p>

Een op de vijf. Soms dat heel moeilijk voor te stellen. Er is veel onbekend leed, het blijft onder de oppervlakte. Omdat het zo ontzettend moeilijk is om onder woorden te brengen wat je overkomt, maar vooral vanwege schaamte, onveiligheid en onmacht. Zeker op het werk kan dit een enorme drempel zijn. Jezelf uitspreken vergt moed.<\/p>

\u00a0<\/p>

Ik ben naar mijn manager gegaan. Ik wilde niet, maar het moest. De situatie werd onhoudbaar. Mijn collega’s begonnen zich meer en meer onveilig te voelen als ze met mij ingepland stonden en voor mijzelf was het ook niet werkbaar.<\/p>

Het eerste wat ze deed was luisteren.\u00a0<\/p>

Het feit dat mijn leidinggevende de tijd voor me nam en zonder oordeel naar me luisterde maakte dat ik mij direct een stuk veiliger voelde. Veilig in de zin van dat ik serieus genomen werd en dat ik geen slechte, domme, waardeloze ‘probleemwerknemer’ was.\u00a0<\/p>

Wat ik wel was? Ik was radeloos en uitgeput.<\/p>

Deze escalatie was er namelijk een van velen, en vanuit mijn thuissituatie breidden de problemen zich uit naar mijn werk. Mijn ex belde continu op naar mijn werkadres, of op mijn eigen telefoon, belde aan of liet anderen aanbellen en naar mij vragen. Bevond zich ‘s nachts op het instellingsterrein en liet daar dus ook briefjes achter.\u00a0<\/p>

Mijn werkgever vond dit niet alleen problematisch voor mij, maar ook voor de bewoners van de locatie en mijn teamgenoten.\u00a0<\/p>

Er werd een terreinverbod opgesteld en dit werd aangetekend naar mijn ex gestuurd. Hij mocht zich niet binnen de slagboom bevinden, deed hij dit wel dan werd de politie ingeschakeld. Die was op de hoogte gesteld.\u00a0 Dit verbod gold voor twee jaar. Het gaf mij en anderen veiligheid op het moment dat ik mijn werk moest doen.<\/p>

Thuis bleef ik te maken hebben met aanhoudende stress, mijn ex brak onder andere bij mij in, kitte mijn sloten dicht zodat ik niet in mijn huis kon, hield zich continu op in de buurt, bedreigde mij regelmatig met de dood of zei mijn huis in brand te steken. Er was sprake van een contactverbod, maar daar had hij geen boodschap aan.<\/p>

Mijn vermoeidheid ging mij parten spelen. Ik begon fouten te maken tijdens het verstrekken van medicatie en moest die taak overdragen aan collega\u2019s. Ik had weinig geduld voor de mensen voor wie ik moest zorgen, ik had moeite met op tijd komen, en ik vergat afspraken.\u00a0\u00a0<\/p>

Ik wilde per se blijven werken, maar het werd allemaal wel erg zwaar, ik mocht naar de bedrijfsarts.<\/p>

Na overleg met de bedrijfsarts werd ik twee maanden boventallig geplaatst, mocht het een dag niet goed met mij gaan, of waren er problemen thuis dan kon ik ten alle tijden naar huis.\u00a0<\/p>

Dit hielp enorm bij het voorkomen dat ik uit zou vallen. Alleen al het idee dat ik weg kon wanneer dit nodig was gaf rust. Ik heb daar maar een keer gebruik van gemaakt. De werkdruk werd namelijk erg verlaagd doordat ik boventallig ingepland stond, dat was eigenlijk al genoeg.<\/p>

Hij werd meerde malen opgepakt en dan na een paar maanden weer vrijgelaten. Dan begon alles weer opnieuw.\u00a0<\/p>

Er waren daardoor erg veel civiele maar ook strafrechtelijke rechtszaken, mijn werkgever heeft mij altijd in de gelegenheid gesteld om daar naartoe te gaan. Als het nodig was, werd mijn rooster aangepast.\u00a0<\/p>

Toen ik gesprekken kreeg bij een psycholoog kon ik daar altijd naartoe.\u00a0<\/p>

Toen mijn ex na een tijd weer vrijkwam zocht mijn manager mij uit eigen beweging op. Ze wist dat hij over twee weken vrijgelaten zou worden. Ze had een voorstel.<\/p>

‘Wat zou je ervan vinden als we voor jou een werkplek in een andere woonplaats zouden hebben?’<\/p>

Ze had voor mij rondgevraagd en ik kon dezelfde middag op gesprek. Mijn ex wist vanaf mijn vrijlating niet waar ik werkte, hij heeft mij daar nooit opgezocht.\u00a0<\/p>

Een luisterend oor. Tijdelijk de werkdruk verlichten, het bieden van een andere werkplek, een terreinverbod en de mogelijkheid bieden om naar rechtszaken en therapie te gaan.<\/p>

Dit zijn dingen die mij door de moeilijkste periode in mijn werkzame leven heen hebben geholpen.\u00a0<\/p>

Deze aspecten komen terug in regelingen van landen om ons heen, zoals Sloveni\u00eb. Daar hebben vrouwen het recht om maximaal vijf dagen verlof te krijgen om naar een rechtszaak of psycholoog te gaan, en op flexibiliteit ten aanzien van werktijden. In Ierland en Itali\u00eb zijn er betaald verlof regelingen. In Spanje zit onder andere het aanbieden van een andere werkplek in het pakket van mogelijkheden.<\/p>

In Nederland is het vaak zo dat werkgevers vinden dat ze zich niet mogen bemoeien met priv\u00e9zaken en er is ook geen wetgeving die werknemers verplicht mee te denken over oplossingen.<\/p>

Dat is jammer, het houdt het taboe in stand en zorgt er misschien voor dat mensen uitvallen. Ik had geluk met mijn werkgever, maar het zou niet afhankelijk moeten zijn van waar je werkt.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t